اما باید گفت در خلوت، آیت اله های ایران در زیر عباهای خود می لرزند. چرا؟ چون به تازگی احساسات ضد حکومت در تونس، قاهره و حتا فرای این دو کشور بیدار شده و این چنین، صدای نفس های یک زندگی تازه و جنبش های مردم سالارانه، در کشور به تاراج رفته خود آنان نیز شنیده خواهد شد.
دست کم این همان چیزی است که ایرانیان مخالفان حکومت بدان امید دارند. از تابستان 2009 یعنی زمان پیدایش ائتلافی سست میان عناصر ضد رژیم و عناصر اصلاح طلب، در قالبی به نام جنبش سبز، کنشگران این جنبش مخالفان اصلی دولت کنونیِ تهران به شمار می روند و از وقایع اخیر قاهره که به مردم سالاری اصرار دارد الهام می گیرند و نیرویی دوباره می یابند.
گفته می شود که سازمان های مخالف، اکنون برای راه پیمایی همگانی بزرگی برنامه ریزی می کنند. در ظاهر، این صف آرایی به خاطر پشتیبانی ایران از شورش های دموکراتیک مردم تونس و مصر انجام خواهد شد. اما عناصر مخالف حکومت در ایران، این حقیقت را پنهان نمی کنند که فراخوان اخیر معیار سنجش مسیر جریان های آزادی خواهانه در جمهوری اسلامی است. جریان هایی که اکنون به چالش کشیده شده اند و با افت و خیز همراه بوده اند.
مهدی کروبی، سخنگوی پیشین مجلس و یکی از رقیبان انتخاباتی احمدی نژاد، که از رهبران افتخاری و جنبش سبز است در گفتگو با نیویورک تایمز می گوید: «هر گونه رویدادی که به خیزش مردم و مبارزه مسلمانان دنیای عرب در برابر خودکامگان مربوط می شود به سود ماست.» وی ادامه می دهد: «دوشنبه آینده، میدان آزمون جنبش سبز است. اگر دولت مجوز این راهپیمایی را صادر کند تظاهرات عظیمی برپا می شود که نشان خواهد داد که جنبش سبز تا چه اندازه زنده است.»
برای اطمینان، باید گفت که احتمال صدور مجوز برای این راه پیمایی اندک و حتا ناچیز است. (گمان نویسنده در این باره درست بود و مجوز صادر نشد-م) پس از سرکوب ریشه ای اعتراضات مردم به تقلب انتخاباتی و انتخاب دوباره احمدی نژاد در سال 2009 ، نهاد قدرت حالت آماده باش خود را در برابر هر گونه اعتراض و دگراندیشی حفظ کرده است تا درس درستی به کسانی بدهد که جرات ابراز مخالفت کرده اند. این گونه بود که در ماه های اخیر با زنجیره ای از ترفندهای نه چندان پیچیده، به سوی جنبش سبز آتش گشودند.
برای نمونه، وزارت دادگستری جمهوری اسلامی در برابر رهبران مخالفان، کروبی و میرحسین موسوی، نخست وزیر پیشین، با متهم کردن آنان به ایجاد «فتنه» دست به اقدامات قانونی تازه ای زده و تحقیقات گسترده ای را آغاز کرده است. در همین هنگام نگهبان قدرتمند قانون اساسی یعنی شورای نگهبان به دنبال راهی است تا از شرکت سیاستمداران اصلاح طلب در انتخابات جلوگیری کند؛ با این استدلال که حتا تغییر تدریجی دولت، خیانت است. و افراد امنیتی رژیم با هدف قراردادن چندین تن از کنشگران که آنان را دشمن کشور می نامند، به گونه چشمگیری روند اعدام ها را در کشور افزایش داده اند. پیام حکومت بی اندازه روشن است: مخالفت در برابر جمهوری اسلامی هزینه بالایی در بر دارد.
با این همه برای واشنگتن نشانه های تازه ای از ایستادگی مردم در برابر حکومت، گویای لحظه ای از حقیقت است. هنگامی که برای نخستین بار جبهه سبز در تابستان 2009 در برابر رژیم قد برافراشت و آن را به چالش خواند، کاخ سفید تصمیم گرفت که بیرون از میدان، تماشاگر باشد. رییس جمهور ایالات متحده، باراک اوباما در آن هنگام امیدوار بود که آیت اله ها درباره پی گیری سرسختانه اهداف اتمی در نهایت پای میز گفتگوی واقعی خواهند نشست و به خاطر دوری از اتهام دخالت در مسائل داخلی ایران، تصمیم گرفت وزنه سنگینی به سود مبارزان حکومت در کفه آنان ننهد. به خاطر این عدم پشتیبانی، ایالات متحده جایگاه معنوی و توانایی خود را برای کمک به پیدایش سیاستی مردم سالارانه در آن کشور از دست داد.
با این همه به نظر می رسد به تازگی تیم اوباما خط سیاست دیگرگونه ای را در پیش گرفته باشد. از زمان آغاز بحران قاهره در اواخر ماه گذشته، دولت امریکا (با همه ناهمگونی هایش) صدای مدافع شرایط دموکراتیک گذار مصر بوده و به حسنی مبارک، پیر قدرتمند سیاست مصر برای پاسخگویی به اراده همگانی مردمش و ترک پهنه سیاست فشار آورده است. در این روند، رفتار کاخ سفید در پاسخ به تمام تردیدهای نخستین، نشانه هایی به دست می دهد که گویای تلاش ایالات متحده برای گسترش ایده مردم سالاری است.
واکنش رسمی واشنگتن به هیجان دیگرباره مخالفان دولت ایران در روزهای آینده، تعیین کننده است: چشم انتظاران یاری امریکا امید دوباره ای خواهند یافت. و یا از ایالات متحده این بار کاملا قطع امید خواهند کرد.
از: ایلان برمن
در: د دیپلمات
منبع خبر:ایران در جهان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر