“حصر” و “بازداشت در خانه امن” یا “بازداشتگاه مخفی” از روش های متداول در جمهوری اسلامی برای سرکوب مخالفان است. نیروهای امنیتی در ایران برای سرکوب مخالفانی که از پایگاه اجتماعی گسترده ای برخوردار باشند،یا از پشتوانه صنفی یا حزبی برخوردار باشند آنها را درچنین شرایطی بازداشت می کنند.
آیت الله کاظم شریعتمداری، آیت الله منتظری، آیت الله صادق روحانی، سید حسن قمی، سید محمد روحانی و سید محمد شیرازی همگی از روحانیان بلندپایه ای هستند که به عنوان مراجع تقلید پیروانی داشتند و همگی از نخستین قربانیان سرکوب و حذف با استفاده از روش های “حصر در خانه” و یا “بازداشت و نگهداری در خانه امن”به شمار می روند که برخی از آن ها حتی درجریان “حصر” یا”بازداشت در خانه های امن”جان باخته اند.
محمد نیازی رئیس سازمان قضائی نیروهای مسلح که مسئول رسیدگی به پرونده ماموران وزارت اطلاعات در جریان قتل های زنجیره ای بود نیز در تابستان سال ۷۸ به خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی،ایرنا، گفت که سعید امامی و بخشی دیگر از ماموران وزارت اطلاعات”خانه های امنی” در مناطق مختلف تهران داشتند که از آن ها برای بازداشت و نگهداری مخالفان و همچنین تصمیم گیری و اجرای مراحل مختلف قتل های زنجیره ای دگر اندیشان استفاده می کردند.
دنباله گزارش ویژه کمپین بین المللی حقوق بشردرایران در رابطه با تاریخچه ای از “حصر” و” بازداشت در خانه امن” را در لینک زیر بخوانید:
http://persian.iranhumanrights.org/1389/12/safe_house/
گزارش ارسالی کمپین بین المللی حقوق بشردرایران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر