| سلاح از ایران و از راه سوریه می آید. حزب الله بدون سلاح نمی تواند آنی باشد که مایل است: مهمترین جنبش مقاومت علیه اسرائیل. اگر حکومت اسد سقوط کند راه هوا به تهران باقی می ماند. زیرا حزب الله در ادارۀ فرودگاه بیروت سمت های مهمی را در اختیار دارد.***حزب الله سکوت می کند و امیدوار استدر بین عرب ها لبنانی ها مردمی هستند که بیشتر از دیگران به اعتراض روی خوش نشان می دهند. اما در حال حاضر به گونه ای تعجب آور بیروت آرام است. در فوریه و مارس چندین هزار نفر علیه نظام طایفه ای این کشور و نیز برای دمکراسی بیشتر تظاهرات کردند. اما هرچه مخالفان در سوریه صدای خود را بلندتر می کنند به همان میزان بیروت آرام تر می شود.آرامشی همراه با نگرانی حکمفرماست. هر دو جریان عمده – جریان طرفدار سوریه به همراه حزب الله و مؤتلفانش و همچنین حریان ضد سوریِ ۱۴ مارس در اطراف نخست وزیر سابق سعد حریری – خویشتن داری می کنند. تنها چند اسلام گرای سنی همبستگی خود را با مخالفان در سوریه نشان دادند.اعضای «جنبش آیندۀ» حریری گر چه با شادمانی اعلام می کنند با آزاد شدن سوریه از حکومت اسد نفوذ این کشور هم در لبنان از بین می رود اما رسماٌ و سیاستمدارانه گفته می شود «رای برادران سوری و کشور سوریه آرزوی امنیت و ثبات و رفاه دارند.» مسیحیان مارونی که با حزب الله اتلاف کرده اند می گویند: «بهار دمشق بر آن است که نقاب را برای زنان در مدرسه دوباره مجاز اعلام کند. حکومت سوریه بهترین نیست. اما ما نمی توانیم نادیده بگیریم که وضع مسیحیان در سوریه خیلی خوب است.»خود حزب الله هیچ اظهار نظری نمی کند. به لحاظ سیاسی این آخری ها دست بالا را دارد. سه ماه پیش وزیران وابسته به حزب الله دولت را ترک کردند و با اکثریت پارلمانی نخست وزیر جدیدی را برگزیدند. اما نجیب میقاتی تاکنون نتوانسته دولت جدید را تشکیل دهد.علت این امر تحولات سیاسی در منطقه هم هست زیرا با اعتراض ها در جهان عرب اهمیت حزب الله کم می شود. تغییر در سوریه ممکن است در دراز مدت حتی موجودیت حزب الله را به خطر اندازد.بیشتر این امور مهم سیاسی هستند که حزب الله و حزب بعث سوریه را به هم پیوند می دهند تا علاقۀ زیاد. اسد در کشور خود اسلام گرایان را تعقیب می کند. اکنون نیز دولت سوریه مدعی است در درعا علیه اخوان المسمین و سلفی ها اقدام می کند. اما برای حزب اللهِ لبنان سوریه حیاتی است. گرچه این تشکیلات در سال های گذشته فعالانه در شکل دهی به سیاست داخلی لبنان سهم داشته، و از سال ۲۰۰۵ نیز با چند وزیر، اما از زمان جنگ با اسرائیل در سال ۲۰۰۶ بویژه زرادخانۀ خود را هم آشکارا گسترانده است.سلاح از ایران و از راه سوریه می آید. حزب الله بدون سلاح نمی تواند آنی باشد که مایل است: مهمترین جنبش مقاومت علیه اسرائیل. اگر حکومت اسد سقوط کند راه هوا به تهران باقی می ماند. زیرا حزب الله در ادارۀ فرودگاه بیروت سمت های مهمی را در اختیار دارد.اما اینکه آیا می تواند از این امکان در جهت سیاست های راهبردی خود هم استفاده کند محل تردید است. حزب الله بدون سوریه فاقد پشتیبانی سیاسی است. در سیاست داخلی مسئلۀ دادگاه بین المللی برای بررسی ماجرای قتل نخست وزیرسابق رفیق حریری پدر سعد مطرح است. از ماه ها پیش معلوم است بازجویان سازمان ملل اعضای حزب الله را به عنوان عامل معرفی خواهد کرد.اگر کار به صدور کیفر خواست بکشد حزب الله تهدید کرده که جنگ داخلی در خواهد گرفت. کمتر می توان باور داشت که کسی بدون وجود اسد این تهدید را جدی بگیرد. حزب الله باید نگران باشد که هوادارانش هم یکه خواهند خورد اگر فعالیت های تروریستی داخلی این تشکیلات آشکار شود از جمله کشتن شاهدان، نیز افراد خودی در پروندۀ حریری. بدون حمایت سوریه کمتر می توان تصور کرد که دولت لبنان بتواند وزیران حزب الله را به کابینه بخواند.همچنانکه روزنامۀ لبنانی النهار تفسیر می کند: «فقط یک دیوانه دولتی را با کسانی تشکیل می هد که به عنوان مجرم تحت تعقیب قرار دارند.»از نظر سیاست خارجی سقوط حکومت سوریه برای حزب الله احتمالاٌ پیامد بیشتری دارد. ایالات متحده و اتحادیۀ اروپا این سازمان را تروریستی می دانند. خیلی از کشورهای عربی دل خوشی از حزب الله ندارند. یک نمایندۀ سعودی از قرار برای رئیس جمهور سوریه پیام آورده که عربستان برای ثبات سوریه تلاش خواهد کرد، همینکه سوریه دست از حمایت از حزب الله بردارد. برای سعودی های سنی حزب اللهِ شیعه نه تنها به دلایل مذهبی دشمن است بلکه چون این تشکیلات از مخالفان در کشور دوست بحرین حمایت می کند.بسیاری از آنچه اکنون در جهان عرب رخ می دهد با هم مربوط است. و بدین ترتیب در سوریه نیز هم اکنون تاریخ حزب الله نوشته می شود.* از: هانا وِتیگ / در: جانگِل وُورد |
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر