پيش از اين و در موج دوم ايدز، مسئولان در ستاد مبارزه با مخدر از طرح هايي براي مقابله با موج دوم و پيشگيري از موج سوم سخن گفتند كه البته با مخالفت ساير وزارتخانهها روبه رو شد. يكي از اين طرح ها نصب دستگاههاي خودپرداز سرنگ براي معتادان پرخطر در مناطق آسيب خيز بود که در سال 86 و با بهره گيري از تجربه موفق کشور سوئيس از سوي ستاد مبارزه با مواد مخدر پيشنهاد شده اما وزارت بهداشت با صدور اطلاعيه اي با آن مخالفت كرد چرا كه به گفته آن ها «عرضه اين قبيل لوازم در محيط هايي که امکان مداخلات آموزشي نباشد، به هيچ عنوان مورد تاييد وزارت بهداشت نيست.»
از سوي ديگر آموزش پيشگيري از مدارس به دليل باورهاي نادرست وزارتخانه، همواره با دشواري روبه رو بوده است. حتي دكتر مينو محرز رئيس اداره تحقيقات كشور ايدز و عضو كميته كشوري ايدز، آموزش و پرورش را «کمکارترین حوزه در ارائه آموزشهای پیشگیری از ایدز» دانسته است. به گفته او «این در شرایطی است که آموزش مهارتهای زندگی باید از سنین پایین آغاز شود، ولي آموزش و پرورش هیچ برنامهای برای آموزش مهارت زندگی ندارد.»
اما آنچه مهم به نظر مي رسد اين است كه صاحبنظران ايراني از سياستهاي رسانهها و بهويژه رسانه ملي در اين باره انتقاد كرده و معتقدند جاي خالي فعاليت هاي مداوم رسانه اي براي آگاه كردن مردم از راه هاي انتقال و خطرات ناشي از آن احساس مي شود.
با اين همه ايراني ها همچنان به ايدز مبتلا ميشوند تا آنجا كه مرضيه وحيد دستجردي هشدار داده است:«آتشفشان ايدز در راه است.»
ايدز در سال هاي گذشته از آن «مگوهاي» اجتماعي بوده است كه برخي كارشناسان تلاش بسياري كردند از بي حيايي قلمداد كردن بخشي از موضوعات آموزشي در اين رابطه جلوگيري كنند اما مسئولان تا كنون در اين باره مقاومت كرده اند به خاطر همين هم كارشناسان معتقدند اگر زواياي مختلف ايدز براي نوجوانان و جوانان ايراني همچنان «مگو» باقي بماند اميد چنداني براي پيشگيري موثر از روند رو به رشد آن وجود ندارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر