پیشمرگ، مفهومی که‌ باید بازتعریف شود قادر وریا

2013-12-29 05:19:55

برگردان: ریبوار مفاهیم ادبیات مبارزات و انقلابی ملتمان همچون بسیاری مفاهیم سیاسی و اجتماعی با گذشت زمان و وقوع تغییرات فراوان، متحول می‌شوند. با گذشت زمان، تفکر و خوانش انسانها در حوزه‌های مختلف نیز دچار تحول می‌گردد. به‌ همین دلیل لازم است بسیاری از مفاهیم با تغییر دوران و متحول شدن دیدگاه‌‌ها، باز تعریف گردند. "پیشمرگ" یکی از این مفاهیم است. نام پیشمرگ بیش‌ از نیم سده‌ بە انسانهای مبارز مسلحی که‌ در جنبش رهایی طلب ملت کرد مشارکت داشتەاند، اطلاق شده‌ است. البته‌ این مفهوم نسبتا توسعه‌ پیدا کرده‌ بود و بە شیوەی کلی هر فردی که‌ بصورت تمام وقت در خدمت مبارزه‌ مسلحانه‌ و انقلابی و نە لزوما در خط مقدم جنگ می‌بود، پیشمرگ خطاب می‌گردید. بدین ترتیب پیشمرگ از یک معنای اختصاصی و یک مفهوم کلی برخوردار بود. لیکن این مفهوم هیچگاه‌ آنقدر توسعه‌ پیدا نکرد که‌ کسانی هم که‌ اسلحه‌ بدست ندارد و خارج از احزاب و سازمانهای سیاسی بصورت داوطلبانه‌ مبارزه‌ می‌کنند و زندگی و جان خود را در این راه‌ به‌ خطر می‌اندازند را شامل شود. رهبران و رسانه‌های احزاب سیاسی جنبش کردستان تنها در مواردی محدود و بصورت توصیفی کسانی را که‌ در چهارچوب مفهوم پیشمرگ قرار نمی‌گرفتند، پیشمرگ می‌نامیدند. ‎ اینک زمان آن فرا رسیده است که‌ تعریفی فراتر و وسیعتر از تعریف سازمانی و تشکیلاتی برای پیشمرگ قایل باشیم. تعریفی که‌ دربرگیرنده‌ شرایط کنونی مبارزات ملی ما باشد. همچنان که‌ می‌دانیم پیشمرگ به‌ کسی اطلاق میشود که‌ آماده‌ است جان خویش را فدای سایر اعضای ملت خود نماید و در راه‌ میهن و ملت ایثارگری کند. اگر این مفهوم و مشخصه‌ معیار ما باشد، فرقی نمی‌کند که‌ این انسان مبارز و فداکار در شهر زندگی می‌کند یا در کوهستانها، قلم بدست دارد یا اسلحه‌، یک فعال سیاسی احزاب سیاسی است یا یک فعال مدنی مدافع حقوق بشر و محیط زیست. فردی که‌ در راه‌ احقاق حقوق ملت خویش بصورت صلح آمیز از میهن خود رانده‌ شده‌ یا به‌ زندان افتاده‌است، چه‌ تفاوتی با فردی دارد که‌ بدلیل عضویت در سازمانهای سیاسی به‌ زندان افتاده‌ یا ناچار گشته‌ کشورش را ترک کند؟ اگر مسأله‌ فداکاری و مبارزه‌ی آگاهانه‌ در راه‌ میهن و برای منفعت عمومی است، آیا وسیله‌ای که‌ با آن این مبارزه‌ را انجام می‌دهیم، شیوه‌ و جغرافیای مبارزاتیمان، تنوع و تفاوت راه‌هایی که‌ برای نشان دادن دلسوزیمان به‌ ملت خود انتخاب می‌کنیم، نباید تغییری در اصل مسأله‌ مبارزه‌ ایجاد نماید.  بگذارید کسانی در میانمان در داخل کشور در مقابل ظلم و استبداد ایستادگی نمایند و به‌ محافظت از عناصر فرهنگی، زبانی و تاریخی‌مان بپردازند، عده‌ای نیز در کوهها سنگرهایی بسازند تا یورش نیروهای اشغالگر را پاسخ دهند. آیا در این رویکرد، همه‌ این مبارزان شایسته‌ی نام پیشمرگ نیستند؟          درشماره‌ی٦٢٢ روزنامه «کوردستان» منتشر شده‌ است