ابتدای ویرانی !!!!!!

این عکس دردناکترین عکسی است که در این سال ها دیده ام. حتی از کشتارهای بیرحمانه ی سوریه هم دردناکتر است؛ چرا 

که آنها یکباره مُردند و رهیدند اما اینها با غرور شکسته عمر را سپری می کنند! حتی دردناکتر از گرسنگان سومالیایی است که 

بدون اینکه صورتشان را از دوربین پنهان کنند برای گرفتن تک نانی شتاب می کنند. آنها به طور برابر فقریند و با فقر خو گرفته اند 

و با آن زندگی می کنند اما ما هنوز در ابتدای ویرانی هستیم. 

اینجا ایران است و مردمانش خلوت و جلوت متفاوتی دارند. در خلوت می سوزند اما در جلوت خود را آدم موفق جلوه می دهند و 

حالا زور فقر بر مردمان چربیده است و مجبور شده اند برای گرفتن چند کیلو برنج و روغن ساعتها توی صف بایستند و هر 

دوربینی که به طرفشان نشانه می رود مانند گلوله ای است که بر قلبشان می نشیند.

کاش به جای با سیلی سرخ کردن صورتمان؛ کنار هم بنشینیم و زخم هایمان را به هم نشان بدهیم. ما همه فقیریم دل ناگران 

نباش مادر من! ما در بستری از ثروت خوابیده ایم و از فقر رنج می بریم! کاش مدیران این سرزمین از خواب گران زودتر بیدار شوند و نگذارند عزت مردم بیش از این پایمال شود. کاش!