امروز سالروز تولد هدی صابر است...
هدی صابر در سال ۱۳۳۷ متولد شد و گرایشهای مذهبی در او در دوران نوجوانی آغاز شد. یکسال پیش از انقلاب به فعالیتهای سیاسی رو آورد و در عین حال به فعالیتهای اجتماعی هم میپرداخت. بنا به گفته خواهرش به مناطق محروم سر میزد و برای محرومان غذا و لباس تهیه میکرد. رشته اقتصاد در علامه طباطبایی خواند و تا انقلاب فرهنگی که به تعطیلی دانشگاهها انجامید فعالیتهای دانشجویی را پیگیری میکرد. بنا به گفته خواهرش در سالهای اول انقلاب طرفدار جنبش مسلمانان مبارز بود و در دفتر نشریه «امت» فعالیت میکرد. هدی صابر به تدریج به چهره شناخته شده ملی-مذهبیها مبدل شد و پژوهشهای بسیاری در حوزه دین انجام داده است. او همچنین از مسئولان نشریه توقیف شده «ایران فردا» بود.
صابر در بهمن ماه سال ۱۳۷۹ به زندان رفت. در خرداد ۱۳۸۲ دوباره بازداشت شد و در سال ۱۳۸۴ به همراه شماری دیگری از زندانیان سیاسی از حبس دوساله آزاد شد. در ۱ مرداد ۱۳۸۹ دوباره دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. این آخرین بازداشت هدی صابر بود. او در زندان نیز از فعالیت و حرکت بازنایستاد و اقدام به برگزاری کلاس تاریخ و اقتصاد برای همبندیان علاقمند خود کرد. در خرداد ۱۳۹۰ جریان تشییع جنازه مهندس سحابی و کشته شدن هاله سحابی، به همراه امیرخسرو دلیرثانی با صدور بیانیهای از زندان دست به اعتصاب غذای اعتراضی زد.
آنها در بیاینه خود نوشتند:
«کوته فاصلهای پس از وداع مهندس عزتالله سحابی سرمایه متبلور و گرانسنگ مبارزات دراز دامنه سیاسی – اجتماعی ایران، خبر پر زدن هاله سحابی و چگونگی جان باختنش، تکانمان داد. ما دو عضو خانواده فکری – سیاسی ملی – مذهبی در اعتراض به فاجعه روز چهارشنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ و تهاجم منجر به مرگ فرزند اول سحابی بزرگ که مادرصفت و خواهرگونه در خدمت مردمان و آسیبدیدگان وقایع دو سال اخیر میهن بود، ازگاه غروب پنجشنبه ۱۲ خرداد ماه در بند ۳۵۰ زندان اوین بدون طرح هیچ گونه مطالبه و خواسته شخصی، دست به اعتصاب غذایتر میزنیم و با آب و چای و قند و نمک، سر میکنیم. این اقدام مبتنی است بر تصمیمی مستقل و ما دیگر همبندیان را به مشارکت در این اقدام دعوت نکرده و به اقدامهای مشابه نیز فرا نمیخوانیم. شاید این اقدام ما به سهم خود در شرایط وانفسای وطن مصدق – سحابی، مانع از تکرار این بیدادگریها علیه انسانهای بیدفاع شود. با سلام به دو عزیز از دست رفته و با احترام به مردم ایران و همبندیان.»
این اعتصاب غذا آخرین فصل زندگی هدی صابر بود. او ده روز بعد بر اثر ایست قلبی و کمکاری مسئولان درگذشت. ۶۴ زندانی سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین شهادت نامهای را امضا کردند که علت مرگ و ایست قلبی هدی صابر را ضرب و شتم از سوی ماموران امنیتی زندان اعلام کردند.
یادش گرامی
هدی صابر در سال ۱۳۳۷ متولد شد و گرایشهای مذهبی در او در دوران نوجوانی آغاز شد. یکسال پیش از انقلاب به فعالیتهای سیاسی رو آورد و در عین حال به فعالیتهای اجتماعی هم میپرداخت. بنا به گفته خواهرش به مناطق محروم سر میزد و برای محرومان غذا و لباس تهیه میکرد. رشته اقتصاد در علامه طباطبایی خواند و تا انقلاب فرهنگی که به تعطیلی دانشگاهها انجامید فعالیتهای دانشجویی را پیگیری میکرد. بنا به گفته خواهرش در سالهای اول انقلاب طرفدار جنبش مسلمانان مبارز بود و در دفتر نشریه «امت» فعالیت میکرد. هدی صابر به تدریج به چهره شناخته شده ملی-مذهبیها مبدل شد و پژوهشهای بسیاری در حوزه دین انجام داده است. او همچنین از مسئولان نشریه توقیف شده «ایران فردا» بود.
صابر در بهمن ماه سال ۱۳۷۹ به زندان رفت. در خرداد ۱۳۸۲ دوباره بازداشت شد و در سال ۱۳۸۴ به همراه شماری دیگری از زندانیان سیاسی از حبس دوساله آزاد شد. در ۱ مرداد ۱۳۸۹ دوباره دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. این آخرین بازداشت هدی صابر بود. او در زندان نیز از فعالیت و حرکت بازنایستاد و اقدام به برگزاری کلاس تاریخ و اقتصاد برای همبندیان علاقمند خود کرد. در خرداد ۱۳۹۰ جریان تشییع جنازه مهندس سحابی و کشته شدن هاله سحابی، به همراه امیرخسرو دلیرثانی با صدور بیانیهای از زندان دست به اعتصاب غذای اعتراضی زد.
آنها در بیاینه خود نوشتند:
«کوته فاصلهای پس از وداع مهندس عزتالله سحابی سرمایه متبلور و گرانسنگ مبارزات دراز دامنه سیاسی – اجتماعی ایران، خبر پر زدن هاله سحابی و چگونگی جان باختنش، تکانمان داد. ما دو عضو خانواده فکری – سیاسی ملی – مذهبی در اعتراض به فاجعه روز چهارشنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ و تهاجم منجر به مرگ فرزند اول سحابی بزرگ که مادرصفت و خواهرگونه در خدمت مردمان و آسیبدیدگان وقایع دو سال اخیر میهن بود، ازگاه غروب پنجشنبه ۱۲ خرداد ماه در بند ۳۵۰ زندان اوین بدون طرح هیچ گونه مطالبه و خواسته شخصی، دست به اعتصاب غذایتر میزنیم و با آب و چای و قند و نمک، سر میکنیم. این اقدام مبتنی است بر تصمیمی مستقل و ما دیگر همبندیان را به مشارکت در این اقدام دعوت نکرده و به اقدامهای مشابه نیز فرا نمیخوانیم. شاید این اقدام ما به سهم خود در شرایط وانفسای وطن مصدق – سحابی، مانع از تکرار این بیدادگریها علیه انسانهای بیدفاع شود. با سلام به دو عزیز از دست رفته و با احترام به مردم ایران و همبندیان.»
این اعتصاب غذا آخرین فصل زندگی هدی صابر بود. او ده روز بعد بر اثر ایست قلبی و کمکاری مسئولان درگذشت. ۶۴ زندانی سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین شهادت نامهای را امضا کردند که علت مرگ و ایست قلبی هدی صابر را ضرب و شتم از سوی ماموران امنیتی زندان اعلام کردند.
یادش گرامی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر