شاگردان دبیرستان ملی تربیت

یکی از زنانِ توی این عکس نوشته ی زیر را ارسال کرد

مسافر زمان ! سال ها قبل، حدود ١٩٧١ میلادی، این عکس را از ما گرفتند! ما شاگردان دبیرستان ملی تربیت، واقع شده در خیابان پهلوی شهر کرمانشاه.

آن زمان اغلب، ما را به گردش علمی میبردند. پالایشگاه نفت، کارخانه ی قند، کارخانه ی پارچه بافی کشمیر، طاق بستان زیبا و بیستون سحرانگیز ...و ما چه خوشبخت، شاد و آزاد بودیم و نمیدانستیم.

آنروزها ما همکلاسی ها همه با هم دوست، همدل و مهربان بودیم و من بی حجاب بازویم در بازوی دوست چادری ام بود. بر ظاهر هم قضاوت نمیکردیم، درون یکدیگر را می پسندیدیم، بی حجابی من مایه ی نکوهش و شرمساری ام نبود و حجاب او دلیلی بر بیفکری و جا ماندگی اش از زمانه نمیبود!

آن روزها در میان ما کسی به دین و آیین و اعتقادات دیگری کاری نداشت. اگر روزه خواری نمیکردیم از ترس جریمه و مکافات نبود! بلکه احترام به دوست معتقد بود . در حضور پدر بزرگ مومن دوست، شالی بر دوش انداختن اجباری نبود، از روی احترام به اعتقادات فردی سالخورده و محترم بود.

آن روز ها چشم ها پاک تر بود و دل ها صافتر. در آن روز خوب وساده، نمیدانستم که یک روز این عکس، این عکس کهنه ی سیاه و سفید من مشهور میشود و چون سواری شاهد از زمانی و تاریخی دیگر به زمان حال سفر میکند تا با سکوت و سادگی اش یک دنیا سخن بگوید و چشم ها بگشاید.

آن روزی که ایران را ترک کردم با چمدانی آکنده از کتاب و عکس، آن ها را برای خود و دلم آوردم و نمیدانستم که این عکس سفیری میشود که در فضای مجازی به این سو و آن سو سفر خواهد کرد و به معرض تماشا گذاشته خواهد شد .به تونل زمان راه پیدا میکند و در صفحه ی آزادی یواشکی هزاران ( لایک ) میگیرد. تا بدانجا پیش می رود که من خودم بارها از طرف کسانی که نمیدانستند این عکس در اصل مال من بوده به عنوان عکسی دیدنی درپیام و ایمیل دریافتش خواهم کرد!

دنیا عجیب کوچک شده ! عکس من برای قضاوت تاریخ در فضای مجازی میماند و به سفرش به سوی آینده ادامه میدهد. آینده یی خوب روشن، نه فقط برای ایرانیان بلکه برای تمام مردم جهان. (خانم روشن و آقای جعفری دبیران خوب و زحمتکش ما. هم مدرسه یی ها. نسرین الماسی، فرزانه نوذری، ناهید احیایی، زهره حمیدی، منصوره فرضی، مریم میرزایی، هنگامه ملک، ماهرو میرابدلبااقی، گیتی بانکی، اقبالی، تبریزی، مستوفی، مارسل شکرانی، جمیله مظفری، مهوش و روانشاد فریبا میرعبدلباقی ... و ... و ... )
بیستون، کرمانشاه، ایران

"This photo was taken long time ago around 1971. We were students from Tarbiat school in the city of Kermanshah in Iran. In those days the school used to organise a lot of outings for the students. We went to the oil refinery, sugar factory, fabric weaving workshops and to the beautiful TagBostan and enchanting bisotoon.

How happy, content and free we were, but we didn't know it then. Those days, we were all friends, we shared our secrets and were kind to one another. Me with no veil had my arm in the arm of a veiled friend. We didn't judge the exterior, we only cared for what was inside. My veilless appearance was not a reason for me to be judged or be embarrassed about, nor was her veil a sign of backwardness and lack of intelligence.
No one interfered in the belief, and religion of others. If we didn't show that we are not fasting in public was not out of fear but as a respect to some of our friends. In front of an old friend's grandfather, covering ones shoulders or hair was not forced but a respect to an old man's belief.

Those days we were more innocent...those good days of the past.

I didn't know then that one day my old black and white photo will become famous!
And rides from the past into now and becomes a witness and despite its silence can tell a world of stories and open eyes.
The day I left Iran with a suitcase full of books and photographs, I brought them all for myself and didn't know one day this photograph will become an ambassador and shall travel from here to there and be seen by many. I didn't know it will enter the time tunnel and be viewed and liked by thousands on My Stealthy Freedom page. I didn't know that it will arrive via email or messages into my own hands as an example of an amazing and rare photograph of the past from those who don't know that this is my own photo!

The world is so small now. My photo will travel its path into future as witness. A bright future not only for Iranians but for the whole world. — in Bisotun, Kermānshāh, Iran."

"Cette photo a été prise il y a longtemps, vers 1971. Nous étions des élèves de l'école Tarbiat dans la ville de Kermanshah, en Iran. À cette époque, l'école avait l'habitude d'organiser beaucoup de sorties pour les étudiants. Nous sommes allés dans une raffinerie de pétrole, dans une usine de sucre, dans des ateliers de tissage, au magnifique TagBostan et au merveilleux Bisotoon.

Que nous étions heureux, contents et libres alors mais nous ne savions pas. À l'époque nous étions tous amis, nous partagions nos secrets et nous étions aimables les uns envers les autres. Moi, sans voile, avec à mon bras une amie voilée. On ne jugeait pas aux apparences, on ne se souciait que de ce qui était à l'intérieur. Pour moi, ma tenue sans voile n'était pas un prétexte pour être mal jugée ou harcelée, ni son voile un signe d'arriération et de manque d'intelligence.
Personne ne se mêlait des croyances et religion des autres. Si on ne mangeait pas en public (ramadan), ce n'était pas par peur mais par respect pour certains de nos amis. On ne se couvrait pas les épaules ou les cheveux devant le grand-père d'un vieil ami parce que c'était imposé mais par respect pour les croyances d'un vieil homme.

À cette époque nous étions plus innocents ... ces beaux jours du passé.

Je ne savais pas alors qu'un jour ma vieille photo noir et blanc deviendrait célèbre !

Un voyage du passé jusqu'à nous pour en devenir le témoin et, malgré son silence, racontant un monde d'histoires et ouvrant des yeux.

Le jour où j'ai quitté l'Iran j'avais une valise pleine de livres et de photographies que j'emportais pour moi et je ne savait pas qu'un jour cette photo allait devenir ambassadrice, voyager ça et là et être vue par beaucoup de gens. Je ne savais pas qu'elle allait passer le tunnel du temps pour être vue et aimée par des milliers de gens sur la page My Stealthy Freedom. Je ne savais pas qu'elle me reviendrait en mains propres par courriel ou messages, en tant qu'exemple de photographie étonnante et rare du passé, de la part de gens ne sachant pas que c'est ma propre photo !

Le monde est si petit maintenant. Ma photo suivra son chemin dans le futur en tant que témoignage. Un avenir prometteur non seulement pour les Iraniens mais aussi pour le monde entier. - À Bisotun, Kerma-nsha-h, en Iran".