آذری که بر پیکر دشمنان ایرانزمین آذر می افکند گرامی باد

در سراسر روز شمارهای سالنمای کهن کشور ما ، روزهای حماسه سازی بوده اند ، که نقش بسیار برجسته ای را ، بر قامت تقویم اهورائی ما نشانده اند . از مناسبتهای دور و قدیمی تاریخ گرفته تا مواردی که در قرن حاضر در آن حضور تابناکی دارند ؛ جلوه های افتخار برانگیزی خود می نمایانند که از خورد و کلان ، آگاهانه بدان اذعان دارند .در میان ماههای این سالنمای افتخار آفرین ، آذرماه نیز یکی از نامدارترین آنهاست ؛ که صفحات زرین و درخشانی را بر سطح خویش به جای گذاشته ، و موجبات مباهات ایرانیان گشته است . بعد از قائله 28 مرداد 1332 ، پس از تلاشهائی که برای ملی شدن صنعت نفت کشور به انجام رسیدند و آنرا اثبات نمودند ؛ کشورهائی که از این رخداد مهم تاریخی در ایران ، و از هشیاری سیاستگزاران وقت در آن برهه تاریخی ، ناخرسند گشته بودند و به دنبال دسیسه هائی می گشتند تا به ما و میهنمان صدمات بیشتری را وارد بیاورند ؛ کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق ، بیش از بقیه از تحولاتی که در این زمینه در ایران به وقوع پیوسته بود ؛ سود می جست و در صدد تحقق بخشیدن به آرمانهای دیرینه خودش ، برای دستیابی به آبهای گرم ایرانزمین بود . در این راستا ، آنها با جدیت تمام همه حیله هائی را که لازم می دانستند به کار بستند تا در ایران آشوب به پا کرده و موجبات بی ثباتی کشور را فراهم بکنند .از اینرو اهداف پلیدی را تدارک دیده بودند و برنامه های آرمانهای کثیف خودشان را ، بر روی صفحات بی تجربه و خام مغزهای جوانان میهمان قرار دادند . عده ای از مردم ناراضی که در هر حکومتی وجود دارند ، به ویژه جوانانی که در صنف دانشجو و یا کارگر در میان جامعه آنروز عضویت داشتند ؛ بیش از بقیه فریب این دسیسه ها را خوردند و به گروه وطن فروشی به نام " حزب توده " که از آبشخور مرداب متعفن روسهای کمونیست سیراب می شدند ؛ احساس پوچ روشنفکری بر بر قلب و مغز جوانشان چیره گشت و آنها را به صف مخالفان حکومت کشاند . بدیهی است که پادشاه جوان کشورمان ، که در آن دوران هنوز عمر حکومتش به دو دهه نرسیده بود ؛ اجازه ندهد که با حیله های دشمنان کمر بسته ایران ، از جمله روسهای دغل و مکار ، که یک آن فکر دست اندازی به ایران از سرشان دور نمی شد ؛ موجبات آشفتگی در کشور بشوند . به همین خاطر با دقت و دها ، بر این امور اشراف کامل داشتند و به دشمنان ملک و ملت ، مهلت نمی دادند که پایشان را از گلیمشان فراتر بگذارند . با این حال تعداد زیادی از کارگران و دانشجویان کشور ، جذب گروه حزب توده شده بودند و به دستور اربابشان ، هر از چند گاهی در گوشه ای از خاک میهنمان اخلال می کردند و می خواستند با ایجاد هرج و مرج ، جاده عبورارباب کمونیست را هموار بسازند . ازآنجائی که همیشه متضادها در مقابل هم قرار دارند ، دانشجویان و کارگران میهن پرستی نیز وجود داشتند ، که با هرگونه تشنجی در سرزمینشان مخالفت می ورزیدند و با اخلالگران مواجهات رو در رو نیز داشتند . متعاقب بیست و هشتم مرداد ، که فعالیتهای اعضای حزب توده همچنان در گوشه و کنار مملکت وجود داشت ؛ درگیری های میان آنها و نیروهای امنیتی حکومت وقت نیز اجتناب ناپذیر بود . در همین رابطه در روز شانزدهم آذر همان سال ( 1332 ) در اثر یورش مأموران امنیتی به کلاس درس دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه ، در درگیریهای به وجود آمده سه تن از دانشچویان جان باختند . به درستی نمی دانم که آن سه تن ( مهدی شریعت رضوی ، احمد قندچی و مصطفی بزرگ نیا ) از چه گروه و دسته ای بوده اند ؛ اما به خوبی بر این امر واقفم ، که همه اینها فرزندان برومند این سرزمین اند که میهنمان به همگی شان بسیار نیاز دارد . بنابراین با از دست رفتن جان آنها ، به هر دلیلی و در هر موضعی که قرار داشته اند ؛ باز هم لطمه و صدمه آن متوجه همه ایران و تمام ایرانیاران شد . دشمن که تیرناکامی را خورد ، مانند گرگ زخمی به دنبال راه دیگری برای ایجاد آشوب در ایران می گشت . ضمن آنکه از دیرباز در عطش خطه ی زرخیز آذربایجان می سوخت ؛ دو تن از نوکرانش را بر آن گمارد که در دو استان حاصلخیز شمالی مان در آذربایجان ، تمهیداتی را فراهم بیاورند که منجر به تجزیه آن از خاک ایران بشود . ولی باز هم هوشیاری پادشاه فقید محمدرضا شاه پهلوی ، در روز 21 آذر بود که اجازه نداد تا نوکران وطن فروش شوروی سابق ، غلام یحیی و پیشه وری ، سیاه دلانه امیال شوم اربابشان را بر سکوی مراد بنشانند و پاره تن ایرانزمین ، آذربایجان دلاورپرور حاصل خیز، از قامت سرفراز مام میهن برداشته بشود . در همین ماه پرشکوه ، در بیست و پنجمین روز آن ، برای ما ایرانیان وابسته به دوران شایسته مباهات قبل از انقلاب سیاه و متحجر اسلامی ، گرامیداشت مادرانمان را ارج می نهادیم و به پاس زحمات بی شائبه مادران فداکار میهنمان ، در جای جای کشور به تقدیر از آنان می پرداختیم . خوشبختانه هنوز هم عده بسیاری از ما ایرانیان ، همین روز بیست و پنجم آذرماه را " روز مادر " می دانیم و به تجلیل از آنها می کوشیم . گرامی و فرخنده باد آذر همیشه پرفروز که شرر بر جان دشمنان ما می زند و آذر ناامیدی را بر جان و تن و هستی شان می افکند . پائیز 1390 هلندمحترم مومنی روحی

پارس دیلی نیوز